Rozdział 3

Potem moje życie wreszcie nabrało trochę sensu...

*Oczami Olivii*

Otworzyłam oczy i zauważyłam, że jestem podłączona do różnych maszyn... A co najlepsze nic nie pamiętam nie wiem nawet jak mam na imię...

*Oczami Violetty*

Nie mogę tak dłużej! To co powiedział Leo...

 Nie nie to nie może być prawda... To cholerne uczucie kiedy

myślisz, że stracisz osobę, która jako jedyna pomogła w życiu... 

Kiedyś byłam naiwną i nie odpowiedzialną za swoje życie dziewczyną ćpałam piłam podcinałam sobie żyły paliłam... 

Ubierałam się jak wariatka!! 

Krótkie spodenki które odkrywały mi tyłek i bluzeczki tak króciutkie, że prawie mi było cycki widać, a o butach wolę nie wspomnieć ale to zrobię buty miałam około 40 cm...

 Kiedy poznałam Olivię, życie zrobiło się kolorowe

 poszłam do studia i tam właśnie poznałam Leona...

Który po roku mi się oświadczył, teraz już minął tydzień od kiedy mi się oświadczył

Poznałam wspaniałych ludzi, znalazłam też wrogów .
Teraz już jest zupełnie inaczej... jesteśmy w szpitalu i za przeproszeniem nie wiemy
kurwa czy Olivia przeżyje!!!
Nareszcie no Leo przybył no!!!!!!!!!!
- I co z nią?! - prawie na niego wskoczyłam
- Spokojnie Vilu jest wszystko w porządku - skłamał skłamał a Violetty się nie okłamuję
Oj nie!!!!!!
- Kłamiesz gadaj co?!!!! - wykrzyczałam na cały szpital
po chwili podszedł do mnie jakiś lekarz i powiedział coś co mnie przerosło
- Nie ma czasami Pani nerwicy? - zapytał
- Nie!!!!!!!!! - znowu krzyczałam a ludzie się na mnie gapili
- No co?! Zdenerwowanej kobiety nie widzieliście?!!! - zapytałam
Wszyscy się od razu uspokoili <3 No to taki porządek pasuję Violettcie
No nie zachowuję się jak Jerry ( kojarzycie nie? Kickin'it )
Swoją drogą lubię go :D
//Misiaczek